می بویمت چو باران در تشنه بیابان     در سرسرای غربت در تنگنای محنت<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

می بویمت چو آبی در جویبار باغی             می آیمت به سویت همچون گل بهاری

می گویمت به یاران در ماجرای دوران        که او دل مرا برد با آن نگاه تیزش

با دیدنت ندانم حالم چه سان بدین گشت         پایم خراب رفتن چشمم خمار دیدن

در آرزوی دیدن چشمم به راه مانده             گفتم که کی بیایی ما را زه غم در آری

 

 

 

 

 

 

 

 

 

/ 0 نظر / 5 بازدید